Dobra książka. Krzyżowcy.

Przygodowo – historyczna powieść szwedzkiego pisarza Jana Guillou, która stałą się światowym bestsellerem. Opowieść o miłości, honorze, zdradzie i wierności na tle przemian politycznych poprzedzających powstanie królestwa Szwecji.

Pierwszy tom, Droga do Jerozolimy przedstawia dzieciństwo Arna Magnussona, syna bogatego szlachcica z Zachodniej Gocji. Po cudownym ocaleniu z wypadku zostaje oddany do wychowania w klasztorze gdzie oprócz rozwoju duchowego zostaje wyszkolony w sztuce walki rycerskiej nie znanej w tym czasie w Skandynawii.

Niestety każda próba opuszczenia murów klasztoru kończy się dla młodego Arna niezbyt fortunnie. W końcu Arn grzeszy tak mocno iż zostaje mu przydzielona 20 letnia pokuta do odbycia w zakonie Templariuszy w Ziemi Świętej.

Tom drugi umiejscowiony jest w końcowym etapie pokuty. Arn jako namiestnik Gazy daje się poznać jako człowiek uczciwy i honorowy. Nie łamie nawet słowa danego najgorszemu wrogowi. Na skutek zawirowań awansuje aż do pozycji namiestnika Jerozolimy aby po kolejnych zawirowaniach wrócić do Gazy. Zjednoczone wojska Saracenów pod wodzą Salah ad-Din al-Ajjubi’ego zwanego Saladynem (pełne nazwisko : Al-Malik an-Nasir Salah ad-Dunja wa-ad-Din Abu al-Muzaffar Jusuf ibn Ajjub ibn Szazi Al-Kurdi) dokonują pogromu chrześcijańskich wojsk, zbiega się to z końcem pokuty Arna który z niewoli Saladyna wraca do domu aby spełnić przyrzeczenia sprzed dwudziestu lat.

W tomie trzecim Arn który nabył w Ziemi Świętej wiedzę na temat sztuki rycerskiej której w Skandynawii nie znano, buduje potęgę rodu aby stała się owa potęga gwarantem pokoju. Ogromne zawirowania polityczne miotające trzema zjednoczonymi krainami (Gocja Wschodnia, Gocja Zachodnia, Swewia), samowole szlachty i kleru, doprowadzają do najazdu Duńskiego na ich ziemie. Duńczycy zostają odparci, władza utrwalona lecz do stabilności i pokoju jest jeszcze daleko, chociaż już go widać na horyzoncie.

Tom trzeci miał być ostatnia opowieścią o dziele Arna. Lecz jak sam autor pisze.

[…] sądziłem, że wystarczy podsumowanie dalszego ciągu jednym zdaniem: „Historia zna go jako jarla Birgera”.

[…] Skoro przedstawiony został nawet założyciel państwa, jarl Birger, to przecież znamy ciąg dalszy. Czy na pewno? Bardziej z ciekawości, niż z chęci kontynuowania cyklu, sprawdziłem coś w bibliotece Królewskiej: Ile rozpraw poświęcono jarlowi Birgerowi? Odpowiedź: Ani jednej.

Mamy więc w tomie czwartym przedstawionego jarla Birgera oraz wszystkie jego działania które doprowadziły w ostateczności do powstania Szwecji.

Trudno opisać tą powieść nie podając rzeczy kluczowych dla fabuły, co zostało między innymi skrytykowane przy okazji edycji polskiej. Na tylnej okładce są przedstawione najważniejsze rzeczy stanowiące sedno fabuły, przedstawione w sposób tak bezmyślny jak gdyby na okładce kryminału napisano kto jest mordercą.

Książki polecam serdecznie.